1. W razie zatrudnienia przez podatnika przy prowadzeniu działalności określonej w art. 23 ust. 1 pkt 1, z wyjątkiem prowadzenia parkingów, pełnoletnich członków rodziny, nie licząc małżonka, a w przypadkach określonych w art. 25 ust. 5 – pełnoletnich członków rodziny jednego ze wspólników, nie licząc małżonka, a także w razie zatrudnienia osób, o których mowa w art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. d, podwyższa się stawkę karty podatkowej z tytułu zatrudnienia każdej z tych osób za miesiące, w których była zatrudniona:
1) o 40 % stawki określonej dla działalności prowadzonej bez zatrudnienia pracowników;
2) o 30 % stawki określonej dla działalności prowadzonej przy zatrudnieniu jednego pracownika;
3) o 20 % stawki określonej dla działalności prowadzonej przy zatrudnieniu dwóch pracowników;
4) o 15 % stawki określonej dla działalności prowadzonej przy zatrudnieniu trzech pracowników;
5) o 10 % stawki określonej dla działalności prowadzonej przy zatrudnieniu czterech i pięciu pracowników.
1a. Przepis ust. 1 ma odpowiednio zastosowanie w razie zatrudnienia przez przedsiębiorstwo w spadku pełnoletnich członków rodziny zmarłego przedsiębiorcy.
2. Wysokość stawki karty podatkowej ustalonej na podstawie ust. 1 nie może być wyższa od stawki bezpośrednio następującej po stawce właściwej dla łącznej liczby wspólników i pracowników.
3. W przypadku rozwiązania umowy o pracę chociażby z jedną z osób, o których mowa w art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. g, przed upływem 3 miesięcy od dnia zawarcia umowy, stawkę karty podatkowej podwyższa się o 50 %, poczynając od miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło rozwiązanie umowy o pracę, do upływu okresu 3 miesięcy, licząc od dnia zawarcia umowy, która została rozwiązana.
4. Przepis ust. 3 nie ma zastosowania:
1) jeżeli pracodawca, na podstawie Kodeksu pracy, rozwiązał umowę o pracę bez wypowiedzenia;
2) w razie ponownego zawarcia umowy o pracę z inną osobą zarejestrowaną w urzędzie pracy, nie później jednak niż w ciągu 10 dni po dniu rozwiązania poprzedniej umowy o pracę.